Inna grupa australijskich komandosów, sekcja nr 7, miała mniej szczęścia, przypadkowo wpadając na japońską blokadę drogową. Pomimo poddania się, według historyka wojskowości Brada Manery, wszyscy oprócz jednego zostali rozstrzelani przez Japończyków. Mając nadal przewagę liczebną, pozostali przy życiu Australijczycy wycofali się na południe i na wschód, w górzyste wnętrze wyspy. Van Straten i 200 żołnierzy holenderskich skierowało się na południowy zachód w kierunku granicy z Timorem Holenderskim.
Japońskie lądowania w Timorze Holenderskim 19–20 lutego 1942 roku Tej samej nocy siły alianckie w Timorze Holenderskim również padły ofiarą niezwykle intensywnych ataków powietrznych, które już spowodowały wycofanie się niewielkich sił RAAF do Australii. Po bombardowaniu nastąpiło lądowanie głównej części 228 Grupy Pułkowej – dwóch batalionów liczących łącznie około 4000 żołnierzy – w niebronionej południowo-zachodniej części wyspy, nad rzeką Paha. Pięć tankietek Typ 94 Te-Ke zostało wyładowanych na brzegu w celu wsparcia japońskiej piechoty, po czym siły te szybko posunęły się na północ, odcinając holenderskie pozycje na zachodzie i atakując pozycje 2/40. batalionu w Penfui. Japońska kompania skierowała się na północny wschód do Usua, dążąc do odcięcia trasy odwrotu aliantów.