Taternictwo Pierwsze wejście letnie: przy okazji przejścia Wołowego Grzbietu: Katherine Bröske, Simon Häberlein, 11 września 1905 r., zimowe: Alfréd Grósz, 5 kwietnia 1913 r. Drogi wspinaczkowe Niektóre drogi na Wołową Turnię są łatwe i dostępne dla przeciętnego turysty, jednak jest to dla turystów obszar zamknięty. Wołowa Turnia jest natomiast popularnym obiektem wspinaczkowym dla taterników. Szczególnie popularna jest ściana południowa. Decydują o tym takie jej walory jak: lita skała, urozmaicone trudności i błyskawiczne wysychanie – co w naszym klimacie jest bardzo ważne. Ściana północna jest około 100-krotnie mniej popularna.
Z Żabiej Doliny Mięguszowieckiej Południową depresją; II w skali UIAA, czas przejścia 1 godz., Południowym żebrem, drogą Świerza, III, 2 godz., Prawą częścią południowo-zachodniej ściany, drogą Štáflovej; V-, 3 godz., Prawa droga Belicy; V+, A3, 6 godz., Lewa droga Belicy; V+, A3, 6 godz., Direttissima; warianty V+ lub VI, A2, 3 lub 6 godz., Droga Stanisławskiego; V-, 3 godz, Kominem Puškaša; V, 3 godz., Droga Kulhavý-Sulovský; VI+, 3 godz., Droga Eštok-Janiga; VI+, 4 godz., Medvidova cesta; VIII+, Droga Orolina; VII, A3, 6 godz., Droga Wolfów; V, A2, 6 godz., Stupid wall; VII, 5 godz., Południowo-zachodnim żebrem, Filarem Puškaša;