29 kwietnia nowym dowódcą U-Boota został mianowany por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) Hans Galster. W maju 1917 roku UC-51 oraz pozostałe okręty wchodzące w skład 1. Flotylli (U-71, , UC-29, UC-31, UC-33, UC-41, UC-42, UC-44, UC-45, UC-49, UC-50, UC-55, UC-75 i UC-77) postawiły wokół Wysp Brytyjskich 50 zagród minowych. 4 maja na pozycji okręt storpedował zbudowany w 1910 roku duński parowiec „Marie” (772 BRT), przewożący drewno i miazgę drzewną z Fredrikshald do Kingston upon Hull (statek zatonął ze stratą dwóch marynarzy). Nazajutrz w odległości 26 MM na południowy wschód od wyspy (Orkady) UC-51 zatopił też zbudowany w 1903 roku norweski parowiec „Segovia” o pojemności 1394 BRT, płynący z ładunkiem węgla z Newcastle upon Tyne do Gibraltaru (na pozycji , nikt nie zginął).
18 czerwca ofiarą działalności U-Boota padły dwa brytyjskie żaglowce, zatrzymane i zatopione ogniem artyleryjskim: zbudowany w 1867 roku drewniany szkuner „Kangaroo” (84 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Cardiff do w hrabstwie Wexford, na pokładzie którego śmierć poniosło czterech załogantów wraz z kapitanem (na pozycji ) oraz pochodząca z 1874 roku drewniana barkentyna „Violet” (158 BRT), transportująca drewno na stemple z Waterford do Cardiff (na pozycji , bez strat w załodze).