davidianus żyjący w Chinach i A. japonicus występujący w Japonii). W związku z powyższym Boulenger postanowił przydzielić osobnika do nowo utworzonego gatunku – Megalobatrachus sligoi, na cześć markiza Sligo. Sugestia Boulengera nie zdobyła uznania i utworzony przezeń takson nie był uznawany za osobny gatunek.
Pozycja taksonomiczna W 2018 roku wyniki badań Yan et al. zasugerowały, że Andrias davidianus stanowi w rzeczywistości gatunek bliźniaczy. Po przeanalizowaniu ponad 23 tysięcy polimorfizmów pojedynczego nukleotydu, a także wykorzystując mitochondrialny DNA (mtDNA), naukowcy zasugerowali, że populacja A. davidianus składa się z 5 różnych taksonów zamieszkujących różne dorzecza, które oddzieliły się od siebie 10,25–4,71 milionów lat temu.
W 2019 roku Turvey et al. pobrali DNA z wątroby, kości i mięśni 41 osobników A. davidianus, w tym z okazów muzealnych, wliczając w to holotyp Megalobatrachus sligoi. Wykorzystując mtDNA, naukowcy przeprowadzili analizę filogenetyczną, która dowiodła, że szeroko ujmowany dotąd A. davidianus dzieli się na trzy główne klady, którym zaproponowano rangę odrębnych gatunków. Jeden klad, obejmujący holotyp M. sligoi, wiązany jest z obszarem południowo-wschodnim Chin (Rzeka Perłowa/Góry Południowochińskie), dwa pozostałe zasiedlają obszar północny (Jangcy/Syczuan) (A.