Ekologia i zachowanie Kureczki wielkie są związane z terenami otwartymi – między innymi pastwiskami, łąkami, obszarami upraw (ze świeżo zasianymi zbożami lub warzywami) przylegającymi do różnych obszarów wodnych lub podmokłych, między innymi mokradeł, rzek i strumieni, tam. Rzadko pojawiają się w okolicy słonych mokradeł. Zamieszkiwane przez nie tereny trawiaste mogą być z rzadka zadrzewione lub porośnięte inwazyjnymi chwastami. Przeważnie kureczki wielkie przebywają w siedliskach podmokłych z zaroślami, szuwarami i zbiorowiskami paproci niezbędnymi do gniazdowania oraz używanych jako schronienie. Niekiedy wchodzą w pobliskie zadrzewienia lub w leśne ścieżki i przecinki. Pojawiają się na terenach rolniczych, szczególnie z niezbyt intensywnymi uprawami.
Najpospoliciej kureczki wielkie występują poniżej 700 m n.p.m., chociaż odnotowywano je do 1700 m n.p.m. Nie występują w południowo-zachodniej Tasmanii na terenach zdominowanych przez trawy Gymnoschoenus sphaerocephalus (znane pod nazwą button grass). W obszarach żerowania kureczek wielkich konieczna jest obecność krótkich muraw – dawniej użytkowanych przez torbacze i zajmowanych przez naturalne pożary, a współcześnie użytkowanych przez introdukowane ssaki: króliki oraz bydło i owce na tych murawach wypasane.