Fabryki w Sesto San Giovanni i Niguarda, które znacznie powiększono, zajęły się głównie produkcją wszelkiego rodzaju amunicji, bomb lotniczych i pocisków artyleryjskich. W Sesto San Giovanni uruchomiono nową stalownię z dwoma piecami oraz zespołem walcowni, która produkowała stal do produkcji broni i pocisków. Pod koniec wojny Breda zaczęła budować okręty (po przejęciu stoczni Marghera pod Wenecją), a także na podstawie licencji samoloty Caproni oraz silniki lotnicze Fiata, osiągając miesięczną produkcję około 100 samolotów. Zakłady Bredy zatrudniały ówcześnie około 10 000 pracowników.
Ernesto Breda zmarł w listopadzie 1918 roku. Po jego śmierci kontrolę nad firmą przejął jego syn Giovanni Breda. Mimo zakończenia wojny przeżywała ona dalszy rozwój, produkując tak na potrzeby cywilne, jak i wojska. Jako pierwsza we Włoszech w latach 20. XX wieku prowadziła prace konstrukcyjne, a następnie wdrożyła produkcję lokomotyw elektrycznych. Wielki kryzys 1929 roku mocno uderzył w przedsiębiorstwo. W 1933 roku zostało ona wykupione z rąk rodziny Breda. Ożywienie przyniosły dopiero zamówienia faszystowskiego rządu Mussoliniego dla włoskiego wojska, które szykowało się do podboju Etiopii. W tym okresie Breda po raz pierwszy rozpoczęła na szerszą skalę produkować pojazdy kołowe, w tym ciężarówki.