Sześcionogi U sześcionogów pleury tułowia określa się jako propleury w przedtułowiu, mezopleury w śródtułowiu i metapleury w zatułowiu. U sześcionogów pleury te powstały w wyniku wbudowania się w ścianę ciała przedbiodrzy () odnóży tułowiowych środkowej pary. Pierwotnie mezopleura formowała trzy skleryty: sternopleuryt, koksopleuryt i anapleuryt. Ten pierwszy u wszystkich współczesnych sześcionogów zlał się wtórnie z eusternum. Anapleuryt i koksopleuryt (zwany też katapleurytem) zachowały swą odrębność u skrytoszczękich, rybików, przerzutek i widelnic. Koksopleuryt tworzy stawowe połączenie z biodrem. W innych liniach ewolucyjnych Anapleuryt i koksopleuryt zlały się w jednolity pleuryt, który później mógł ulegać wtórnym podziałom. Owady uskrzydlone często mają pleuryt podzielony z góry na dół na przedni episternit () i tylny epimeryt (). Podział ten biegnie szwem pleuralnym (), któremu od wewnątrz odpowiada listwa lub apofiza pleuralna (). W przypadku segmentów z lotnymi skrzydłami biegnie ona od stanowiącego podporę skrzydeł słupka pleuralnego () po staw biodrowy. Rejon episternitu wyciągnięty ku dołowi przed panewkami bioder to mostek przedbiodrowy () i może on czasem formować odrębny skleryt. Rejon mezepimerytu wyciągnięty ku dołowi za panewkami bioder to z kolei mostek zabiodrowy ().