Często jest on zredukowany i rzadko formuje odrębny skleryt. U wielu grup owadów uskrzydlonych między tymi mostkami leży jeszcze pozostałość koksopleurytu w postaci odkrytego lub ukrytego krętarzyka (), aczkolwiek u zaawansowanych ewolucyjnie grup może on zanikać. Mezepisternit może być wtórnie podzielony szwem rzekomym na górne anepisternum i dolne katepisternum. Podobnie epimeryt dzielić się może szwem na górny anepimeron i dolny katepimeron. U owadów o dobrze rozwiniętych skrzydłach mezopleury i metapleury mają jeszcze niewielkie skleryty podskrzydłowe, czyli epipleuryty (), służące za punkty przyczepu mięśni skrzydeł. Te leżące z przodu, nad episternitem to skleryty bazalarne (), a ten leżący z tyłu, nad epimerytem to skleryt subalarny ().
Również pleury odwłoka sześcionogów wywodzą się od nasadowych części odnóży, tym razem odwłokowych. Pleury odwłoka sześcionogów zwykle zachowują postać błony pleuralnej, czasem z dodatkowymi sklerytami. Jej elastyczność zapewnia rozciągliwość odwłoka. Na pleurach odwłokowych często leżą przetchlinki. Pleurytami odwłokowymi w ścisłym sensie nazywa się te skleryty, które leżą między linią dorsopleuralną a pleurowentralną odwłoka. Należą tu m.in. nasadowe płytki pokładełka czy płaty larw jętek zaopatrzone w skrzela.