W latach 50. XX wieku rozpoczęto realizację zabudowy przy ówczesnym placu PKWN (obecnie plac Legionów), w ramach osiedla mieszkaniowego Plac PKWN, sięgającej początkowemu biegowi ulicy Joachima Lelewela. Był to zespół budynków realizowanych od połowy lat 50. XX wieku do 1961 r., zbudowany według projektu opracowanym w biurze Miastoprojektu w zespole kierowanym przez Kazimierza Bieńkowskiego. Zastosowano tu po raz pierwszy we Wrocławiu technologię wielkoblokową. W planach osiedla uwzględniono przesunięcia linii zabudowy w głąb parceli w celu poszerzenia ulic. Przy samej ulicy Joachima Lelewela charakter tej zabudowy sprawił, iż wolny teren po zniszczonej zabudowie przedwojennej spod numerów od 3 do 9 pozostał niezabudowany. Powstały jedynie zespoły garaży jednostanowiskowych przy ulicy i w głębi pod numerami 11a i 11b. W 1945 r. założono przy ulicy Joachima Lelewela 4 w budynkach zakładów poligraficznych – oficyna Lützowa – drukarnię dla Uniwersytetu Wrocławskiego i Politechniki Wrocławskiej, od 1998 r. spółkę z o.o. Wrocławską Drukarnię Naukową imienia Stanisława Kulczyńskiego. W latach 90. XX wieku narożna parcela przy skrzyżowaniu z ulicą Kolejową, o adresie ulica Joachima Lelewela 14 została zabudowana obiektem specjalnego przeznaczenia – budynkiem należącym do Narodowego Banku Polskiego.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Ulica Joachima Lelewela we Wrocławiu · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.