Laruelle podkreślił, że rodzimowierstwo „niekoniecznie można zdefiniować jako religię w ścisłym tego słowa znaczeniu”; niektórzy wyznawcy wolą definiować ją jako „duchowość”, „mądrość” lub „filozofię” czy „wizję świata”.
Według Schnirelmanna, to właśnie urzędowy naukowy ateizm Związku Radzieckiego, który znacznie osłabił infrastrukturę religii uniwersalistycznych, w połączeniu z nastrojami anty-zachodnimi i badaniami intelektualistów nad starożytną „wedyjską” religią Rosji, utorował drogę do rozwoju rodzimowierstwa i innych nowoczesnych kultów pogańskich w Europie Wschodniej. Po upadku Związku Radzieckiego, dążenie do rodzimowierstwa wkrótce przekształciło się w duchową kultywację organicznych społeczności ludowych w obliczu tego, co rodzimowiercy uważają za obce kosmopolityczne siły, które napędzają globalną asymilację (które nazywają „mono-ideologiami”), reprezentowanymi przede wszystkim przez religie abrahamowe. W rosyjskim środowisku intelektualnym rodzimowierstwo zwykle przedstawia się jako nośnik ideologii „”, która według własnej analizy historycznej rodzimowierców ma zastąpić mono-ideologie, których ostateczne bankructwo obserwuje obecnie świat.