Tekstowe dowody na istnienie historycznej religii słowiańskiej są skąpe, zostały opracowane przez chrześcijańskich pisarzy wrogich opisywanym systemom i zazwyczaj są otwarte na wiele interpretacji.
Rozwijając rodzimowierstwo słowiańskie, wielu wyznawców sięgają do źródeł dotyczących historycznej religii ludów słowiańskich, a także elementów zaczerpniętych z późniejszego słowiańskiego folkloru czy pochodzących od społeczności niesłowiańskich. Wśród wpływów zewnętrznych można wyszczególnić przekonania i praktyki zaczerpnięte z między innymi hinduizmu, buddyzmu, zaratusztrianizmu, rodzimowierstwa germańskiego, syberyjskiego szamanizmu, a także idee pochodzące z różnych form ezoteryzmu, w tym między innymi teozofii, etnocentryzmu czy volkizmu. Rzadziej wpływy obejmują także teksty takie jak Księga Welesa, pretendujące do miana oryginalnych źródeł historycznej religii Słowian, lecz identyfikowanych jako falsyfikaty. Pomimo tego wielu rodzimowierców nie uznaje synkretyzmu, zamiast tego obierając wyraźnie antysynkretyczną postawę i podkreślając potrzebę zachowania „czystości” religii, a tym samym utrzymania jej „autentyczności”.