Autorem projektu architektonicznego zespołu szpitalnego (składającego się z 3 budynków głównych oraz kilkunastu obiektów gospodarczych i domków mieszkalnych dla personelu) był inż. arch. Jan Witkiewicz-Koszczyc, a budowa (zrealizowana tylko w części) kosztowała 6 mln przedwojennych złotych. Budynek główny szpitala, wybudowany w 1934 roku w stylu funkcjonalizmu, charakteryzuje się oryginalną architekturą. Ściana frontowa jest cyklicznie łamana i prawie całkowicie przeszklona, dzięki czemu sale oświetlone są słońcem przez cały dzień.
Zakład uruchomiono w 1934 roku jako prewentorium. Jednak województwo kieleckie, nie mając wystarczających środków na prowadzenie zakładu, wydzierżawiło go Głównej Komendzie ZHP, która przejęła na siebie dalsze koszty wyposażenia i utrzymania. Sanatorium funkcjonowało aż do wybuchu wojny. Działało w tym okresie przez cały rok. Liczba przyjmowanych dzieci w wieku 6-14 lat wahała się w granicach 180. Stosowano wyłącznie leczenie zachowawcze, klimatyczno-spoczynkowe, ogólno-wzmacniające i farmakologiczne.