Ludwika Adelajda de Bourbon-Condé, fr. Louise-Adélaïde de Bourbon, Mademoiselle de Condé (ur. 5 października 1757 w Chantilly, zm. 10 marca 1824 w Paryżu) – francuska księżniczka i zakonnica, przeorysza benedyktynek sakramentek. Życiorys Była córką Ludwika V Józefa, księcia de Condé i księżnej Charlotty de Rohan-Soubise. Ludwika straciła matkę w wieku dwóch lat. Wychowywała się w klasztorze w Beaumont-lès-Tours (1762–1769) i w opactwie Penthemont w Paryżu (1770-1782). Na emigracji Po wybuchu rewolucji we Francji 17 lipca 1789 Ludwika uciekła do Brukseli w towarzystwie swojego ojca, brata i siostrzeńca, a stamtąd do Turynu, gdzie przebywała do stycznia 1791. Potem wraz z ojcem (który od początku starał się o utworzenie armii emigrantów) przeniosła się do Worms i Villingen. Tam rozłączyła się z ojcem, który poszedł na wojnę ze swoją armią w marcu 1793 i udała się do Fryburga, a stamtąd znowu do Turynu i została tam postulantką w 1795 w zakonie klarysek kapucynek, ale ten zakon nie spełniał jej duchowych oczekiwań i pod koniec marca następnego roku opuściła klasztor. W Wiedniu złożyła prywatne śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, a we wrześniu 1797 wstąpiła do klasztoru trapistek w Sembrancher jako nowicjuszka.