Trzy miesiące później wypędzono ją ze Szwajcarii jako francuską imigrantkę i Ludwika wraz z grupą trapistek udała się w drogę do Rosji, gdzie przebywał jej ojciec. Po drodze zatrzymała się w klasztorze w Orszy, a potem w Nieświeżu. Pobyt w Warszawie Po rocznym tam pobycie wyjechała do Warszawy w czerwcu 1801 za zgodą króla pruskiego. Od września 1801 przebywała tam w klasztorze benedyktynek sakramentek na Nowym Mieście jako nowicjuszka. 21 września 1802 44-letnia Ludwika złożyła tam śluby wieczyste i objęła obowiązki mistrzyni pensji jako siostra Maria Józefa od Miłosierdzia Bożego. Jednak znowu zakon nie spełnił jej oczekiwań i na jej prośbę 24 września 1803 papież pozwolił jej być zakonnicą poza klasztorem, udzielając jej dyspensy od obowiązków klasztornych. Rosnąca potęga Napoleona sprawiła, że Ludwika postanowiła opuścić Warszawę i przenieść się do bezpieczniejszej Anglii, aby zamieszkać tam z ojcem i bratem. Przybyła tam 1 lipca 1805 i mieszkała w Anglii prawie 10 lat, aż do abdykacji Napoleona w 1814. Powrót do Francji Benedyktynki sakramentki z Paryża zaproponowały, aby została ich przełożoną. 3 grudnia 1816 objęła funkcję przeoryszy podparyskiego klasztoru Saint-Louis-du-Temple w Vauhallan.