Holowanie jednak okazało się niewydajne i łodzie wkrótce porzuciły tratwę i jej pasażerów na otwartych wodach, bez możliwości samodzielnego dotarcia na brzeg i praktycznie bez zapasów żywności. Sytuacja rozbitków na pokładzie tratwy niemal od razu stała się dramatyczna, dziesiątki osób zostało zmytych do morza z powodu napotkanej szalejącej burzy, inni ginęli w ciągłych buntach wszczynanych przeciwko przełożonymBuntom sprzyjał duży zapas alkoholu, którym rozbitkowie ciągle się upijali.. Czwartego dnia na tratwie przeżyło tylko około 67 osób. Kiedy zapasy zaczeły się wyczerpywać, kilku rannych i ledwo żywych zabito lub wyrzucono do morza, a niektórzy z ocalałych aby przeżyć dopuściło się na ciałach poległych kanibalizmu.
17 lipca po trzynastu dniach dryfowania rozbitkowie zostali odnalezieni przez francuski bryg „Argus”, wchodzący w skład ich nieszczęsnej ekspedycji. Do tego czasu żywych na tratwie pozostało jedynie 15 ludzi. Czwórka z ocalałych zmarło z wyczerpania niedługo później.
Szalupy z gubernatorem Schmaltzem oraz kapitanem de Chaumareys dopłynęły bez przeszkód na afrykańskie wybrzeże i po wyczerpującej wędrówce przez pustynię, dotarli do Saint-Louis.