Ofiarami padają najczęściej pracownicy umysłowi, choć udokumentowane przypadki obejmują też zawody fizyczne, w tym kierowców autobusów i pielęgniarki.
Historia uznania prawnego
Wczesne orzecznictwo (1961–1987) Pierwsze kryteria uznawania zawałów i udarów za wypadki przy pracy wprowadzono okólnikiem administracyjnym z 1961 roku – wymagał on wykazania, że w dniu wystąpienia choroby pracownik był poddany nadzwyczajnemu obciążeniu; niewielu poszkodowanym udawało się spełnić tak surowy warunek. W wyrokach z 1967 i 1969 roku sądy w Tokio zaczęły uwzględniać nie pojedynczy dzień, lecz codzienny charakter i długość obciążenia pracą, omijając w praktyce restrykcyjne kryterium okólnika.
W 1981 roku specjalista chorób zawodowych Shun'ichirō Tajiri utworzył w Osace pierwszy komitet łącznikowy skupiający związki zawodowe, lekarzy, prawników i rodziny ofiar, dążący do prawnego uznania zjawiska „nagłej śmierci w pracy”. Rok później, wraz z Tetsunojō Uehatą i Migiwą Hosokawą, opublikował książkę definiującą karōshi jako stan, w którym zaburzone przez nadmierne obciążenie rytmy pracy organizmu prowadzą do kumulacji zmęczenia, nasilenia nadciśnienia i miażdżycy, a w efekcie do nagłego załamania funkcji życiowych.