W latach 1991–2000, w toczącej się z inicjatywy prawnika Hiroshiego Kawahity pierwszej sprawie przeciwko agencji reklamowej Dentsu, sądy uznały cywilną odpowiedzialność pracodawcy za samobójstwo pracownika, ustalając związek przyczynowy między obciążeniem pracą a stanem depresyjnym ofiary; Sąd Najwyższy wydał ostateczny wyrok w tej sprawie w marcu 2000 roku. W 1999 roku sąd w Naganie w sprawie Iijima po raz pierwszy uchylił odmowę odszkodowania wydaną przez inspektorat pracy, uznając samobójstwo za skutek choroby zawodowej; w ślad za tym orzeczeniem Ministerstwo Pracy znowelizowało okólnik, ustalając, że samobójstwo nie jest czynem zamierzonym, jeśli wynika z choroby psychicznej wywołanej pracą.
Rola rodzin ofiar w ruchu antykarōshi Socjolodzy Scott North (Uniwersytet Osacki) i Rika Morioka, autorzy najobszerniejszego opartego na wieloletnich badaniach terenowych studium ruchu antykarōshi, podkreślają, że motorem przemian prawnych byli w równej mierze prawnicy, co same rodziny ofiar – najczęściej wdowy i matki zmarłych, rzadziej występujące zawodowo, które musiały nauczyć się funkcjonować jako publiczne działaczki, świadkowie sądowe i rzeczniczki sprawy.