Rika Morioka, autorka niepublikowanej rozprawy doktorskiej na Uniwersytecie Kalifornijskim poświęconej temu zjawisku, opisywała proces, w którym „aktywistki-gospodynie domowe” (housewife activists) przekształcały osobistą stratę w publiczne oskarżenie wobec pracodawcy – zjawisko, które określiła mianem „nazywania i obwiniania” (naming and blaming).
North i Morioka sytuują argumentację strony poszkodowanych w ramach tradycyjnego japońskiego porządku moralnego, w którym przełożony ponosi odpowiedzialność za dobrostan podwładnych – koncepcji określanej w literaturze anglojęzycznej jako „prawo do dobroczynności” (right to benevolence). W tym ujęciu śmierć z przepracowania stanowi w oczach rodzin i działaczy oczywisty dowód na to, że pracodawca nie wywiązał się ze swojego zobowiązania troski o pracownika, co czyni sprawy sądowe formą upominania się nie tyle o nowe prawa, ile o przestrzeganie zobowiązań uznawanych za od dawna obowiązujące w japońskiej kulturze pracy.