Po 1966 spadło znaczenie tej metody przez wprowadzenie zabiegu balonowej septektomii metodą Rashkinda tak samo skutecznej, ale stanowiącej mniejsze ryzyko dla pacjenta.
Na początku lat 50. William Mustard usiłował przeprowadzić korekcję anatomiczną przełożenia wielkich pni tętniczych. Kilkakrotne próby zakończyły się niepowodzeniem z powodu trudności z przeszczepem naczyń wieńcowych i metoda ta została na dziesięciolecia zarzucona.
W 1957 Åke Senning zastosował metodę leczenia przełożenia wielkich pni tętniczych przez korekcję napływu krwi na poziomie przedsionków z użyciem własnych tkanek serca, która znacząco obniżyła śmiertelność wczesną i późną.
Ze względu na techniczną złożoność procedury Senninga inni chirurdzy nie uzyskiwali dobrych wyników. W odpowiedzi w 1964 Mustard opisał i wprowadził metodę przekierowania krwi na poziomie przedsionków z użyciem łaty z osierdzia chorego lub z tworzywa sztucznego. Wyniki były porównywalne z metodą Senninga, ale ostatecznie zauważono częste powikłania odległe związane z brakiem wzrostu użytej łaty.