Ostatecznie został opisany w postaci słownika z 2022 r., będącym pierwszą tego typu publikacją.
Użycie Posługuje się nim niewielka grupa etniczna Bacan (według danych szacunkowych licząca ok. 3500 osób). Do jego tradycyjnego obszaru zaliczono pięć miejscowości (Indomut, Awanggo, Amasing, Labuha i Mandawong) na wyspie Bacan. W atlasie językowym z 1996 r. podano, że służy jako lingua franca wysp Bacan, wraz z językiem indonezyjskim i malajskim Moluków Północnych (odmianą wyspy Ternate). W rzeczywistości posługuje się nim zasadniczo jedynie rdzenna ludność Bacan, dla której jest wyznacznikiem tożsamości etnicznej; osoby spoza tej grupy rzadko kiedy mają jakąkolwiek jego znajomość. Niektórzy migranci znają podstawy bacan (zwykle chodzi o ograniczony zbiór utartych wyrażeń). Z danych Ethnologue (wyd. 22) wynika, że pewni jego użytkownicy zamieszkują też wyspę Mandioli.