mały|Schemat natryskiwania na zimno Natryskiwanie na zimno (ang. Cold spraying) – proces polegający na rozpędzeniu stałych cząstek materiału natryskiwanego do prędkości naddźwiękowych za pomocą dyszy de Lavala, które po uderzeniu w podłoże tworzą spójną powłokę.
Natryskiwanie na zimno wprowadzono na rynek w latach 90. XX wieku. Metoda ta została pierwotnie opracowana w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich podczas eksperymentów w tunelu aerodynamicznym z erozją celu, który był wystawiony na szybki dwufazowy przepływ drobnego proszku. Naukowcy przypadkowo zaobserwowali szybkie tworzenie się w nim powłok.
W natryskiwaniu dynamicznym zimnym gazem dysza o zbieżno-rozbieżnej geometrii umożliwia osiągnięcie przez podgrzany i sprężony strumień gazu prędkości od 300 do 1200 m/s. Proces natryskiwania zachodzi jednak przy prędkości progowej ustalonej dla konkretnego materiału nanoszonego. Temperatura gazu nośnego jest niższa niż temperatura materiału wsadowego i mieści się w zakresie 0–800°C. Jako gazy procesowe stosuje się najczęściej hel i azot. Do rozpędzonego strumienia gazu podawany jest proszek mający utworzyć powłokę o wielkości cząstek w granicach 5–150 μm. W pierwszej fazie nanoszenia warstwy metalu dochodzi do tzw. aktywacji powierzchni, gdzie usuwane są warstwy tlenków, a podłoże zostaje kraterowane.