W następnej fazie dochodzi do powstania właściwej powłoki dzięki obecności mechanicznego zakleszczenia oraz zjawiska adiabatycznego ścinania.
Wysokociśnieniowe i niskociśnieniowe natryskiwanie na zimno W zależności od prędkości progowej dla różnorodnych materiałów technologię dzieli się na 2 odmiany: wysoko- i niskociśnieniową. Głównymi różnicami między nimi są: budowa dyszy służącej do natryskiwania, sposób podawania proszku, możliwość osiągania innych prędkości gazu roboczego czy też stosowanie różnych ciśnień.
Wysokociśnieniowe natryskiwanie na zimno (ang. HPCS – High Pressure Cold Spray) – cząstki stałe o średnicy w zakresie 5–100 μm przyspieszane są w naddźwiękowym strumieniu ogrzanego gazu do dużych prędkości (600–1200 m/s). Gaz nośny pod wysokim ciśnieniem (w zakresie 1–5 MPa) przepuszczony zostaje przez zbieżno-rozbieżną część dyszy de Levala. Strumień gazu po przejściu do rozbieżnej części dyszy zaczyna się rozszerzać, jego gęstość maleje, temperatura spada, a także przyspiesza do prędkości naddźwiękowych. W odmianie wysokociśnieniowej natryskiwania na zimno jako gaz procesowy stosowany jest głównie hel oraz mieszaniny helu z azotem i helu z powietrzem.