Wpływa to na otrzymanie jednolitej jakości powlekania. Najłatwiej jest uzyskać powłoki o dobrych właściwościach dla proszków sferycznych, mają one bowiem przewidywalne i porównywalne opory.
Jednym ze sposobów wytwarzania proszków jest atomizacja stopionego metalu. Wykorzystuje się do tego piec indukcyjny lub piec łukowy. Po stopieniu materiał jest bardzo gwałtownie przyspieszany w wybranym środowisku (powietrzu, wodzie, gazie obojętnym), dzięki czemu tworzą się kropelki. Ulegają one szybkiemu zestaleniu, tworząc proszek. Istotne jest tutaj kontrolowanie wielkości i kształtu cząstek oraz ich utlenienia. Ostatni z parametrów można kontrolować tylko poprzez kontrolę środowiska zestalenia. Kształt cząstek jest zależny od środowiska atomizacji - atomizacja w wodzie powoduje powstanie kształtu kulistego, natomiast rozpylane w gazie materiały przybierają nieregularne kształty. Na wielkość cząstek można wpłynąć przez zastosowanie procesów rozdrabniania. Kruszenie proszków stosuje się tylko do materiałów ceramicznych. Przed kruszeniem materiału do wielkości oczekiwanej, poddawany jest on kolejno: mieszaniu, topieniu i odlewaniu oraz schłodzeniu. Innym sposobem wytworzenia proszków jest proces mielenia. Polega on na zmniejszeniu wielkości cząstek poprzez wykorzystanie środka mielącego, którym są zazwyczaj kulki stalowe.