Krótko po tym, według przekazów rodzinnych, miał przyłączyć się do powstania styczniowego, używając pseudonimu „Grzymała”. Pojawiające się w literaturze poszlaki, jakoby walczył w oddziale Żuawów Śmierci nie zostały potwierdzone, choć był tam oficer o takim pseudonimie. Walczył w oddziale Michała Heydenreicha, biorąc udział w bitwie pod Żyrzynem. Przez krótki czas był naczelnikiem wojennym województwa podlaskiego. Został ranny w bitwie pod Kockiem. Przebywał później na emigracji w Paryżu. W roku 1866 był jednym z sygnatariuszy Odezwy powołującej emigrację polską do zjednoczenia na zasadach demokratycznych Zjednoczenie Emigracji Polskiej (1866–1871). Wziął udział w wojnie francusko-pruskiej jako ochotnik, uciekł z niewoli po bitwie pod Sedanem, po czym włączył się w akcję próby utworzenia Legionu Polskiego. Wyznaczony na dowódcę w zastępstwie przebywającego w Paryżu Jarosława Dąbrowskiego, poniósł porażkę, która później stała się przedmiotem kontrowersji i polemiki. Krytykowany za nieudolność przez dziennikarza Bronisława WołowskiegoWołowski B. (1871) Polacy w rewolucji paryzkiej: kilka szczegółów odsłaniających kulisy rządu wersalskiego, Lwów: F.H. Richter., bronił się w cyklu artykułów zamieszczonych w krakowskim „Kraju”O’Byrn T., 1872, O Legionie Polskim we Francji w czasie ostatniej wojny pruskiej w latach 1870 i 1871.