Obawiając się, że most wpadnie nienaruszony w ręce Japończyków, którzy wykorzystają go do natarcia na Rangun, dowódca dywizji, gen. maj. John Smyth nakazał wysadzenie go w powietrze rano 23 lutego 1942 roku, przy czym większość dywizja utknęła po stronie zajętej przez wroga.
Wielu żołnierzy 17 Dywizji, którzy zostali uwięzieni na zajętym przez Japończyków brzegu rzeki, przedostało się na zachodni brzeg wpław lub na improwizowanych tratwach, ale musieli porzucić prawie cały swój sprzęt, w tym większość broni osobistej. Doprowadziło to później do mocnej krytyki decyzji o wysadzeniu mostu, co argumentowano tym, że sama rzeka nie stanowiła dużej przeszkody dla Japończyków i że wysadzając most zrobiono więcej szkody niż pożytku, ponieważ doprowadziło to do utknięcia dwóch brygad indyjskich, a opóźniło japońskie zdobycie Rangunu najwyżej o dziesięć dni.