We wrześniu 1920 został przeniesiony do 11 Pułku Piechoty w Tarnowskich Górach na stanowisko dowódcy III batalionu. Po zakończeniu działań wojennych i przejściu pułku na organizację pokojową został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu sztabowego 11 pp. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 167. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a 31 marca 1924 mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 69. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1924 został przesunięty na stanowisko dowódcy III batalionu, detaszowanego w Dziedzicach. W maju 1925 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 11 pp. Od 28 września do 26 listopada 1927 był słuchaczem II unitarno-informacyjnego kursu dla podpułkowników i pułkowników, kandydatów na dowódców pułków, względnie dowódców pułków. W lipcu 1928 został mianowany dowódcą 11 pp. 24 grudnia 1929 został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 4. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu 1935 roku został zwolniony ze stanowiska z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego. 2 sierpnia uroczyście przekazał obowiązki dowódcy pułku swemu następcy, ppłk. Henrykowi Gorgoniowi.