Kościół został ponownie otwarty na początku XX wieku, a w 1926 roku powierzony franciszkanom. Około 1940 roku odkryto kapitele korynckie z ornamentem palmetowym, pochodzące z około XI wieku i zamurowane podczas przebudowy budynku. W latach 50. i 60. XX wieku odnaleziono i odrestaurowano również mozaikę podłogową z motywami geometrycznymi i roślinnymi, pochodzącą z pierwotnej bazyliki romańskiej.
Architektura Kościół położony jest w północnej części Lido. Jego fasada jest zwrócona w stronę miasta, zaś apsyda na wschód. Zwieńczona szczytem nieotynkowana, ceglana fasada jest nieukończona. Nad portalem znajduje się marmurowa urna ze szczątkami doży Domenica Contariniego. Ściany boczne, otynkowane opus signinum, zostały przeprute oknami termalnymiOkno półokrągłe, trójdzielne. i wsparte przyporami. Przy wejściu do kościoła znajduje się drewniany krucyfiks, pochodzący z 1300 roku.