1 czerwca 1946 roku szkoła wznowiła działalność prowadząc kursy oficerskie, ale w sierpniu 1948 roku przywrócono poprzednią nazwę Centralny Ośrodek Wyszkolenia Pożarniczego.
Centralna Oficerska Szkoła Pożarnicza W 1950 roku decyzją Komendy Głównej Straży Pożarnej, zmieniono nazwę szkoły na Centralną Oficerską Szkołę Pożarniczą, a także utworzono oddziały zamiejscowe w Łodzi, Poznaniu, Bielsku Białej i Gdańsku. 23 listopada 1951 roku szkolenie pożarnicze podzielono na: zawodowe wyższe, Zawodowe I stopnia - podoficerkie, strażaka zawodowego, instruktażowe, informacyjne, zawodowe II stopnia - oficerskie.
Szkoła Oficerów Pożarnictwa 1 września 1955 roku powstała pomaturalna 2-letnia Szkoła Oficerów Pożarnictwa. Od 1961 roku szkoła była 3-letnia, a od 1966 roku 4-letnia. W 1970 roku w Zamczysku Nowym, na terenie Kampinoskiego Parku Narodowego przejęto w użytkowanie dawnego tartaku, na którym wybudowano wzorcową bazę ochrony przeciwpożarowej lasów i parków narodowych.