Wyższa Oficerska Szkoła Pożarnicza 30 czerwca 1971 roku szkoła pomaturalna została przekształcona w Wyższą Oficerską Szkołę Pożarnictwa. Kształcono stacjonarnie i zaocznie w trzech kierunkach: profilaktycznym, dowódczo-taktycznej i technicznej. W 1975 roku pierwsi absolwenci szkoły otrzymali stopnie oficerskie i tytuły inżynierów pożarnictwa. Oprócz zajęć teoretycznych studenci mundurowi (podchorążowie) razem z zawodowymi strażakami brali udział w akcjach gaśniczych oraz likwidowaniu skutków klęsk żywiołowych na terenie miasta i województwa warszawskiego. W 1980 studiowało tam ok. 820 osób (z czego 420 w trybie stacjonarnym).
25 listopada 1981 podchorążowie i część pracowników przystąpiła do strajku okupacyjnego, sprzeciwiając się podporządkowaniu uczelni przepisom ustawy o szkolnictwie wojskowym. Do strajku przystąpiło 96% podchorążych. 30 listopada 1981 roku decyzją Rady Ministrów Wyższa Oficerska Szkoła Pożarnicza została rozwiązana, a 2 grudnia 1981 roku strajk został zlikwidowany przez oddziały Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. ZOMO staranowało bramę uczelni, a grupa antyterrorystów została zrzucona z helikoptera na dach i wtargnęła do budynku. Studentów przewieziono autokarami na dworce PKP z poleceniem wyjazdu do domów. Grupa 229 z nich kontynuowała jednak do 6 grudnia 1981 roku strajk na Politechnice Warszawskiej.