W pierwszej scenie władca i jego córka rzucają kilka uwag o małych istotach, które morze wyrzuciło na ich brzeg, i które oni traktują jak mieszkańcy Brobidignagu Guliwera. To wyjaśnienie wydało się jednak autorowi niewystarczające i poprzedził komedię prologiem, jego uczestnikami sąː markiz, szlachcic i hrabina. Markiz interesuje się czy sztuka została oparta na Podróżach Guliwera, bo jeśli tak, on wychodzi. Poza tym nie podoba mu się tytułː Petits Hommes. Hrabina, która wchodzi w trakcie rozmowy jest również uprzedzona do sztuki, tytułː Wyspa rozumu, nie zapowiada, jej zdaniem, zbyt wiele zabawy. Takie rzeczy mogą podobać się Anglikom, ale Francuzi mają całkiem inny gust. Szlachcic dowodzi, że Francuzi są co do zasady poważni, ale są też tolerancyjni. Zostało udowodnione, że nie tylko tolerują, ale i oklaskują żarty, które się z nich czyni ku pożytkowi innych ludów. Tutaj zobaczysz, dorzuca, lud śmiejący się i oklaskujący spektakl, w którym się z niego kpi, wychwalając inny naród, który się z nim porównuje. Marivaux czyni aluzję do utworu de Boissy'ego Francuzi w Londynie, jednej z wielu parodii wystawianych na przełomie lat 20. i 30. XVIII wieku w Paryżu.
Przypisy . . . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Pierre’a de Marivaux