Władca błogosławi miłość swych dzieci, a Spineta postanawia nie zostawać sama i zdobywa serce Fontignaka.
Omówienie Wyspa rozumu jest trzecią z "wysp" Marivaux po Wyspie niewolników i Kolonii, choć drugą z wystawionych. Kontynuuje ich pomysły z większym rozmachem, choć mniej szczęśliwie. Sztuka jest dosyć długa, składa się z trzech aktów, a sytuacja końcowa bohaterów niespecjalnie różni się od wyjściowej. Ekspozycja komedii nie jest wystarczająco jasna. Najpoważniejszym jednak problemem jest fakt, że autor nie uwzględnił wystarczająco optyki teatralnej. Według jego koncepcji postaci sztuki są karzełkami, które rosną, w miarę jak przybywa im rozumu, do rozmiarów dorosłego człowieka. Autor w przedmowie do sztuki wskazywał na liczne fikcje, których nie szczędzi publiczności scena teatralna. Widzowi jednakże trudno było, jak się okazało, przyjąć, że część aktorów jest karzełkami i w różnym czasie rośnie do rozmiarów dorosłego człowieka, gdy na scenie widział aktorów od początku do końca tego samego wzrostu.