Za powyższe czyny były dowódca 40 pp, pułkownik Henryk Weiss sporządził 12 lutego 1927 wniosek na odznaczenie kapitana Blutreicha orderem „Virtuti Militari”, lecz nie został on rozpatrzony.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 40 pp w garnizonie Lwów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1417. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 26 lipca 1927 został odkomenderowany na 10. normalny trzymiesięczny kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. 27 stycznia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 51. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu tego roku został przeniesiony z 40 pp do 50 pułku piechoty w Kowlu na stanowisko kwatermistrza. W kwietniu 1934 został przeniesiony do 31 pułku piechoty w Sieradzu na stanowisko dowódcy batalionu. Po 1935 został przeniesiony w stan spoczynku.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 dowodził batalionem marszowym 19 pułku piechoty, który do 12 września wchodził w skład grupy obrony rzeki Wereszycy, a następnie wszedł w skład załogi Składnicy Uzbrojenia nr 6 w Hołosku i stanowił jej trzon aż do kapitulacji 21 września. Dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w Oflagu VII A Murnau.