Lizeta, która podsłuchiwała tą rozmowę, przychodzi prosić kawalera o wstawienie się u margrabiny za hrabią, który ją kocha i pragnie poślubić, jest przez nią przyjmowany i to jak się zdaje z przychylnością. Kawaler wzdraga się przemówić za nim, a gdy ulega namowom, hrabia wycofuje swą prośbę, podejrzewając w nim rywala. Skonsternowana Lizeta zwraca się wówczas do kawalera, by w takim razie to on poślubił jej panią. Kawaler wszakże odmawia, nawet myśleć o tym nie chce, jest z margrabiną w przyjaźni, w której oboje opłakują swych ukochanych. Lizeta, która pragnęłaby pocieszenia dla swej pani, wydrwiwa jego pustelnicze obrządki. Kawaler jest rozczarowany, myślał, że znalazł bratnią duszę, a ona chce wyjść za hrabiego. Postanawia rozmówić się z margrabiną. Tymczasem Wojtuś rozmawiając z Hortensjuszem mówi mu o zamierzonym ślubie hrabiego z margrabiną. Bibliotekarz z obawy o utratę posady postanawia temu przeciwdziałać.