Za jego radą hrabia ma przysłuchiwać się tej rozmowie. Kawaler wyjawia margrabinie, że hrabia dopytywał go czy nie łączy go z nią miłość, czemu on stanowczo zaprzeczył, w rezultacie hrabia ofiarował mu rękę swej siostry, którą on przyjął. Teraz wstawia się za hrabią, który podobno nie jest jej niemiły. Margrabina potwierdza, że nie jest. Hrabia wychodzi z ukrycia, pada na kolana, prosi ją o rękę i zostaje przyjęty. Pragnąc kuć żelazo póki gorące, hrabia uzgadnia z margrabiną, że jeszcze tego wieczoru sprowadzi rejenta by połączyć dwa małżeństwa. Margrabina nie potrafi się odnaleźć w swoich uczuciach. Rozgniewana przez kawalera, który oznajmił, że się żeni, zgodziła się poślubić hrabiego, którego nienawidzi, nie na tyle jednak, by z nim zerwać, skoro nie ma mu nic do zarzucenia. Lizeta jest bezradna wobec tego zamętu. Zjawia się Wojtuś z liścikiem od swego pana, a chwilę potem pojawia się i sam pan. Żegna się z margrabiną. Ona pragnie go zatrzymać przez wzgląd na łączące ich uczucia. Kawaler jest zdania, że te są bardzo odmienne. Margrabina czyta jego liścik, w którym wyznaje jej gorącą miłość. Wszelkie nieporozumienia zostają wyjaśnione. Hrabia trafia na scenę czułości między zakochanymi i odchodzi. Lizeta oznajmia, że przyszedł rejent.