Etap II Drugim krokiem było zidentyfikowanie, gdzie występują rozbieżności między poziomami produkcji jednego materiału, który był używany jako wkład w innej części gospodarki, tj. Gdzie występowały różnice między podażą a popytem w gospodarce. W przypadku stwierdzenia rozbieżności między podażą a popytem, w przypadku planu rocznego można było ograniczyć plany wykorzystania określonego materiału wejściowego lub, alternatywnie, podjąć wysiłki w celu zwiększenia podaży. W przypadku planu pięcioletniego rozbieżności między podażą a popytem można było złagodzić, modyfikując plany długoterminowe w celu zwiększenia zdolności produkcyjnej.

„Płace i emerytury zostały wyrównane w górę, praca fizyczna przekracza znacznie pracę umysłową i zawodową w wynagrodzeniu. Włoska historyczka ekonomii Rita Di Leo odkryła «kompresję różnic» i tendencje do tak zwanej pracy «produkcyjnej» (tj. Dającej wymierny efekt fizyczny) nad pracą «nieproduktywną (usługi, handel itp.)». «Taka polityka płacowa kwestionuje modernizację społeczeństwa, jego efektywność i konkurencyjność».” – Robert V. Daniels