„System planowania jako taki był dość prosty. Gosplan obliczał sumę zasobów i obiektów w kraju, ustalał priorytety ich wykorzystania i przekazywał cele dotyczące produkcji oraz alokacje dostaw różnym ministerstwom gospodarczym, a za ich pośrednictwem wszystkim branżom i przedsiębiorstwom w całym kraju. Oczywiście system miał swoje ograniczenia, w tym brak sensownych informacji o cenach i kosztach oraz trudność w rozszerzeniu planowania na wszystkie specjalne towary i przedsiębiorstwa w nowoczesnej gospodarce. Poważniejsze trudności wynikały z postaw i priorytetów wbudowanych w stalinowski system planowania. «Od samego początku»– piszą radzieccy ekonomiści Nikołaj Shmelev i Władimir Popow – «system administracyjny odznaczał się ekonomicznym romantyzmem, głębokim analfabetyzmem ekonomicznym i niesamowitą przesadą rzeczywistego wpływu, jaki „czynnik administracyjny” miał na procesy gospodarcze i na motywacje opinii publicznej».” – Robert V. DanielsRobert V. Daniels, The End of Communist Revolution.