W chwili ataku Niemiec na ZSRR pozostawał na stanowisku dowódcy 17 Korpusu Strzeleckiego, który wszedł w skład 18 Armii, wziął udział w walkach na prawobrzeżnej Ukrainie. W czasie tych walk korpus znalazł się w okrążeniu, lecz przebił się przez linię frontu i dalej uczestniczył w walkach obronnych na lewobrzeżnej Ukrainie. W sierpniu 1941 roku został dowódcą 12 Armii, której dowództwo odtworzono z dowództwa 17 Korpusu Strzeleckiego. Na czele tej armii uczestniczył w donbasko-rostowskiej operacji obronnej Frontu Południowego.
W listopadzie 1941 roku został dowódcą 59 Armii, która weszła w skład Frontu Wołchowskiego. W składzie tego frontu uczestniczyła w końcowej fazie operacji tichwińskiej mającej na celu przełamanie blokady Leningradu.
W kwietniu 1942 roku został dowódcą grupy armijnej 16 Armii Frontu Zachodniego, a w czerwcu został zastępcą dowódcy 33 Armii, potem od sierpnia 1942 roku zastępcą dowódcy Frontu Woroneskiego.
W październiku 1942 roku został dowódcą 24 Armii Frontu Dońskiego, na czele której wziął udział w bitwie stalingradzkiej, za co został odznaczony orderem Kutuzowa. W końcu stycznia 1943 roku armia została wycofana do rezerwy w celu uzupełnienia i przemianowana w 4 Gwardyjską Armię.