Niedługo po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 14 listopada 1918 r. jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego i przydzielono go do 32. Pułku Strzelców. Został mianowany porucznikiem. Następnie, na przełomie 1918 i 1919 r. służył jako dowódca plutonu w 1. Pułku Strzelców Podhalańskich w Nowym Sączu. Następnie, w lutym 1919 r., został skierowany do likwidacji Republiki Tarnobrzeskiej. Przez resztę 1919 r. służył na pograniczu polsko-czechosłowackim.
Od 17 kwietnia 1920 r. służył jako dowódca kompanii w Nowym Sączu i Bielsku. Został skierowany na front wojny polsko-bolszewickiej. Urlopowany bezterminowo w listopadzie 1920 r., a 26 stycznia 1922 r. przeniesiony do rezerwy. Po przejściu do rezerwy kontynuował studia. W czerwcu 1918 r. zdał egzamin historyczno-prawny. Trzy lata później złożył egzamin sądowy. Natomiast w maju 1922 r. zdał egzamin nauk politycznych. W latach 1922–1923 pracował w Urzędzie Wojewódzkim Stanisławowskim na stanowisku prowizorycznego aplikanta konceptowego, w latach 1923–1924 komisarza powiatowego, a w latach 1924–1925 sekretarza wojewódzkiego. Następnie, w latach 1925–1934 pracował w tym samym urzędzie jako referendarz. Równocześnie od 1929 r. do 1934 r. był pełniącym obowiązki kierownika oddziału prezydialno-personalnego wspomnianego urzędu. 10 stycznia 1934 r.