Hamulce Carpentera po pewnym czasie ujawniły jednak swoje wady. Były wprawdzie tańsze od systemu Westinghouse i umożliwiały stopniowe zwalnianie zacisku, co przyczyniło się do ich pierwotnego sukcesu, cechowało je jednak także duże zużycie powietrza i długie czasy reakcji na rozkazy hamowania i odhamowania. W dodatku trudna była ich współpraca z hamulcami systemu Westinghouse, które pozostały w użyciu w kolejach państw sąsiednich, co powodowało problemy przy łączeniu taboru w ruchu międzynarodowym. W efekcie koleje pruskie nie odnowiły kontraktu z Carpenterem i po jego wygaśnięciu wróciły do systemu Westinghouse, przebudowując tabor.
W tej sytuacji Knorr zdołał w 1893 przejąć własność firmy swojego dotychczasowego pracodawcy. Rok później poślubił w Gdańsku Ellę von Stojentin. W 1900 roku opracował własny pneumatyczny szybki hamulec jednokomorowy systemu Knorra. Odniósł on sukces i został w 1905 przyjęty na wszystkich kolejach niemieckich, jego produkcję zaś przeniesiono do nowego zakładu w Boxhagen-Rummelsburg (Berlin-Lichtenberg). W tymże roku, po kilku przejęciach w branży, powstało przedsiębiorstwo Knorr-Bremse GmbH, po kilku dalszych fuzjach przekształcone w 1911 w spółkę akcyjną Knorr-Bremse AG.