Pułk Osłonowy Kawalerii „Wołkowysk” – oddział kawalerii Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej improwizowany w trakcie kampanii wrześniowej 1939 roku.
Formowanie grupy/ pułku W ramach I rzutu mobilizacji powszechnej w szwadronach zapasowych: 1 pułku ułanów Krechowieckich, 2 pułku ułanów Grochowskich, 10 pułku ułanów Litewskich i 9 pułku strzelców konnych stacjonujących w Białymstoku sformowano szwadrony marszowe przewidziane do I uzupełnienia swoich pułków. Szwadrony marszowe osiągnęły gotowość w dniach 4-5 września. Z uwagi na przełamanie frontu polskiego na Narwi, od 6 września szwadrony marszowe zajęły stanowiska obronne na przedpolach Białegostoku od strony północnej i zachodniej. Pierwsze potyczki stoczyły z nadciągającymi jednostkami niemieckimi osłaniając miasto w dniach 12-15 września 1939 roku. Następnie pododdziały marszowe ułanów i strzelców konnych wycofały się w kierunku Wołkowyska i Grodna. W trakcie marszu po upadku Białegostoku, dowództwo nad wycofującymi się szwadronami marszowymi przejął sukcesywnie oficer ze sztabu OK III w Grodnie rtm. Ryszard Wiszowaty. Tworząc zgrupowanie pod nazwą Grupa Osłonowa Kawalerii rtm. Wiszowatego, potem pułk osłonowy kawalerii. Grupa/pułk osiągnął liczebność nieco ponad 400 żołnierzy.