Alfons Kubosz (ur. 27 maja 1896 w Błędowicach Średnich, zm. 7 lipca 1966 w Warszawie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 27 maja 1896 w Błędowicach Średnich, w rodzinie Józefa.. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był pułk strzelców nr 32. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1917 w korpusie oficerów rezerwy.

Służył w 48 pułku piechoty w Stanisławowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 453. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a 1 grudnia 1924 awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 107. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 23 czerwca 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Służył w 18 baonie granicznym na stanowisku dowódcy 3 kompanii granicznej „Wojtkiewicze”. W marcu 1931 został przeniesiony z KOP do 68 pułku piechoty we Wrześni. 4 lutego 1934 został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 i 4. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po awansie został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu, a w listopadzie 1935 przesunięty na stanowisko kwatermistrza.