W godzinach popołudniowych 23 stycznia walki zaczęły zamierać, a Rabaul wraz z pobliskimi lotniskami znalazł się w japońskich rękach. Bitwa kosztowała Lark Force utratę 57 zabitych i nieustalonej liczby rannych.
Wycofujące się oddziały Lark Force bardzo szybko utraciły spoistość, rozpadając się na mniejsze lub większe grupy uciekinierów. Odwrót górzystym terenem, pokrytym tropikalną puszczą, przebiegał w bardzo trudnych warunkach. Na skutek wcześniejszych decyzji płk. Scanlana w głębi wyspy nie zgromadzono żadnych zapasów żywności, stąd australijscy żołnierze szybko zaczęli głodować. Szacuje się, że na skutek głodu, wyczerpania i tropikalnych chorób zmarło co najmniej 65 Australijczyków, a więc więcej niż podczas walki z japońskim desantem.
Rząd w Canberze nie podjął żadnych wysiłków w celu zorganizowania ewakuacji. Na ratunek niedobitkom Lark Force pośpieszyli natomiast z własnej inicjatywy pojedynczy australijscy oficerowie i cywile. Działania ratunkowe prowadzono przez blisko dziesięć tygodni, ewakuując kilkuset żołnierzy i cywilów na pokładach niewielkich łodzi i statków. Ponadto część Australijczyków wydostała się z Nowej Brytanii na własną rękę. Ostatecznie niewoli zdołało uniknąć około 385 żołnierzy i około 60 cywilów.