Część z tych plemion stanowiła mieszaninę ludności iliryjskiej z, przybyłymi z północnej Italii w IV w. p.n.e., Celtami. Na przestrzeni kolejnych wieków Celtowie zmieszali się z Ilirami. Jednym z plemion celtycko-iliryjskich obejmujących największy obszar było plemię Japodów, z ośrodkiem w Metulum (obecnie Josipdol), obejmujące obszerne terytorium od Słowenii do Bośni. Celtowie przynieśli ze sobą nową kulturę materialną, zwaną lateńską, swoje wierzenia oraz nieznane wcześniej plemionom iliryjskim, koło garncarskie.
Pierwsze wzmianki o plemieniu Histrów zamieszkującym półwysep Istria pojawiają się w XI w. p.n.e. Pochodzenie Histrów nie zostało ostatecznie wyjaśnione naukowo. Zamieszkiwali oni tereny od rzeki Reka (Słowenia) na zachodzie do rzeki Raša na wschodzie (Chorwacja) obejmując niemal cały półwysep. Ich główne ośrodek znajdował się w Nesactium obok Puli. Na północy półwyspu żyli Japodzi, a na wschód od rzeki Raš - Liburni. Ok. 400 r. p.n.e. przez półwysep przeszli Celtowie jednak ślady ich kultury materialnej się nie zachowały.
Od plemienia Histrów wziął nazwę półwysep Istria, od Dalmatów nazwę wzięła Dalmacja (Delmat oznaczał pasterza), od Liburnów – Liburnia (obecnie Lika). lewo|mały|328x328px|Okres wielkiej kolonizacji greckiej.