Jedynym połączeniem stanowiła trasa Iditaroad, czyli szlak psich zaprzęgów.
Historia Początek epidemii thumb|250px|Nome w 1916 roku
Na przełomie 1924 i 1925 roku w mieście znajdował się niewielki szpital, w którym pracował dr Curtis Welch wraz z czterem pielęgniarkami. Kilka miesięcy wcześniej lekarz zamówił nową partię antytoksyny na błonicę, gdy zauważył, że cały dotychczasowy zapas się przeterminował. Jednakże przesyłka nie dotarła do miasta przed zimą.
W grudniu 1924 roku z pobliskiej wioski St. Cross zgłosiła się do lekarza eskimoska rodzina z chorym, dwuletnim chłopcem. Dr Welch błędnie zdiagnozował stan chłopca jako zapalenie migdałków. Wykluczył możliwość błonicy, ponieważ nikt inny w rodzinie dziecka ani w wiosce nie wykazywał jej objawów. Dziecko zmarło następnego dnia, ale sekcji nie przeprowadzono, gdyż matka odmówiła zgody na autopsję. W rezultacie lekarz błędnie diagnozował coraz większą liczbę przypadków jako zapalenie migdałków. Kolejny zgon nastąpił 28 grudnia, a w kolejnych dniach zmarło jeszcze dwoje eskimoskich dzieci.
Dopiero 20 stycznia 1925 roku dr Welch prawidłowo zdiagnozował błonicę u 3-letniego Billa Barnetta. Nie podał jednak chłopcu antytoksyny z obawy przed przeterminowanymi sztukami.