Seppala podążył w stronę zatoki Norton, która choć była zamarznięta to istniało ryzyko, że pękający lód uwięzi go na krze i wypchnie w morze, gdyż wiatr wiał od strony brzegu. Z drugiej strony droga przez zatokę pozwalała zaoszczędzić kilkadziesiąt kilometrów. Maszer polegał przy tym na swoim najbardziej doświadczonym psie Togo. Pomimo porywistego wiatru i burzy śnieżnej po kilku godzinach pokonał ją i ok. 20 wieczorem dotarł na drugi brzeg do Isaac’s Point. Tam po krótkim odpoczynku wyruszył w nocy w dalszą trasę. Jednakże lód na zatoce zaczął pękać, dlatego Seppala nie chcąc ryzykować wrócił na brzeg i dalszą część drogi pokonał idąc przez wysokie na 1500 metrów góry Little McKinley Mountain. Ostatecznie mimo fatalnej pogody w ciągu dwóch dni przebył 146 km i dotarł do Golovin, gdzie pakunek przejął od niego Charlie Olson. Tam też dowiedział się, że liczba chorych wzrosła do 28, a pakunek wystarczy dla ok. 30 osób, więc dr Welch poprosił, by wstrzymać transport na czas burzy śnieżnej i nie ryzykować jego utraty. Olson postanowił, że mimo to wyruszy w trasę, ale porywisty wiatr zepchnął go ze szlaku i maszer zgubił drogę. By ochronić psy każdego z nich okrył kocem. Choć sam był wyczerpany i odmroził sobie ręce to o 19:30 1 lutego zjawił się w punkcie zmiany.