Zaskoczył tym samym kolejnego zmiennika, Gunnara Kaasena, który sądził, że Olson przeczeka śnieżycę.

Kaasen uznał, że poczeka do 22:00 aż burza ustanie, ale gdy tylko zauważył, że sytuacja pogarsza się i śnieg może całkowicie zasypać szlak wyruszył w drogę. Na przewodnika zaprzęgu wybrał psa Balto, który wcześniej był zwykłym psem ciągnącym. Podróżując przy bardzo słabej widoczności minął wioskę Salomon, gdzie miał się zatrzymać i gdy zorientował się w sytuacji usiłował zawrócić. W czasie tego manewru sanie zostały przewrócone przez wiatr i paczka wpadła w śnieg. Kaasen ostatecznie ją odnalazł i wrócił na szlak. Gdy przybył na miejsce o 2 w nocy jego zamiennik Ed Rohn jeszcze spał, więc Kaasen zdecydował się trochę ogrzać i ruszyć w dalszą drogę. Po pokonaniu ostatnich 40 km dotarł 2 lutego o 5:30 do Nome.

Maszerzy przebyli 1085 km w ciągu 127 godzin i 30 minut, czyli w około pięciu i pół dni. W sztafecie uczestniczyło także 150 psów, w większości należących do ras husky syberyjski i alaskański malamut.

Po wyścigu thumb|Gunnar Kaasen i Balto (1925)