Wówczas ściany budynku głównego wznosiły się na wysokość człowieka, zaś skrzydła miały ukończone mury fundamentowe. thumb|Pałac od strony miasta w 1789 roku Następcą d’Ixnarda został , który uprościł pierwotny projekt. W corps de logis zredukował planowaną trzecią kondygnację do mezzanina i zrezygnował z centralnie położonej kopuły. Odrzucił także boczne skrzydła, a co za tym idzie kształt podkowy całego obiektu, zastępując je zaokrąglonymi skrzydłami przystawionymi bezpośrednio do budynku głównego. Skrzydła te mocno przy tym uprościł, rezygnując z zaplanowanego przez d’Ixnarda łączącego je dużego obiektu z bramą. Kierownictwo budowy zostało powierzone i z Drezna. Budynek w stanie surowym ukończono w 1784 roku.
Antoine-François Peyre w dużej mierze odpowiadał także za projekt wystroju wnętrz i umeblowania pałacu. Do 1787 roku przy wyposażeniu wnętrz gmachu pracowali sztukator Henckel i rzeźbiarz z Moguncji. Autorem projektów wystroju niektórych wnętrz był , a freski sufitowe wykonał .
23 listopada 1786 roku Klemens Wacław Wettyn wprowadził się do gmachu wraz ze swoją siostrą.