Masakra w Kamani Po nieudanej próbie ataku separatystów i ich sojuszników na Suchumi 14 marca 1993 roku, Abchazi skierowali swoje główne siły na północną stronę linii frontu, która dzieliła Gruzinów utrzymujących Suchumi i terytoria kontrolowane przez separatystów. 4 lipca Konfederacja Narodów Kaukazu, formacje abchaskie i ormiański batalion im. Bagramiana przetransportowany podobno przez rosyjską Marynarkę Wojenną do miasta Tkwarczeli rozpoczęły ofensywę na północny obwód Suchumi. Siły gruzińskie i lokalne jednostki ochotnicze (w tym członkowie ukraińskiej organizacji nacjonalistycznej UNA-UNSO) stacjonujące we wsiach Szroma, Tamiszi i Kamani zostały zaskoczone. 5 lipca, po intensywnych walkach, Gruzini stracili w ciągu kilku godzin aż 500 zabitych. Wioska Kamani wpadła w ręce formacji abchaskich i ich sojuszników z Kaukazu Północnego. Kamani zamieszkiwali głównie Swanowie (grupa etnograficzna Gruzinów) oraz prawosławne zakonnice, które mieszkały przy cerkwi św. Jerzego znajdującej się w centrum wioski. Miejscowa ludność (w tym kobiety i dzieci) została zmasakrowana, a cerkiew św. Jerzego stała się miejscem masakry. Zakonnice zostały zgwałcone i zabite na oczach prawosławnych księży, o. Jurija Anua i o. Andria. Obaj księża zostali wyprowadzeni z kościoła i przepytani o własność ziemi w Abchazji.