Helena Schrammówna (ur. 24 lipca 1879 w Olchowej, zm. 18 lutego 1942 tamże) – polska malarka, badaczka sztuki ludowej.
Życiorys Urodziła się 24 lipca 1879 w Olchowej w rodzinie profesora chemii Juliana i Józefy z Bargielów. Jej bratem był Wiktor Schramm. Wychowała się w Krakowie. Na początku XX w. studiowała nauki przyrodnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, po czym zaczęła pobierać lekcje malarstwa u Jana Bukowskiego. W latach 1904–1906 studiowała u Wilhelma von Debschütza na Wyższej Szkole Sztuk Zdobniczych w Monachium, gdzie szkoliła się z technik malarskich, a także zdobyła doświadczenie w pracy z metalem, porcelaną i drewnem. Krótko uczyła się na Węgrzech, po czym wyjechała do Paryża, gdzie poznała sztukę egipską i średniowieczną. Pod wpływem Mychajły Bojczuka zaczęła także studiować malarstwo staroruskie i sztukę bizantyjską, do połowy lat 20. XX w. tworząc prace w duchu jego idei odrodzenia sztuki bizantyjskiej. mały|Spotkanie z wojownikami, lata 20. XX w. Czas I wojny światowej spędziła na Pogórzu Karpackim, zgłębiając lokalne tradycje i wierzenia ludowe. Sztukę ludową traktowała jako pełnoprawną gałąź sztuki, czasem nawet ważniejszą niż twórczość profesjonalna. Odeszła od malarstwa olejnego, skupiając się na temperze i malarstwie na szkle, często tworząc prace niewielkich rozmiarów o treści religijnej.