W 1921 namalowała obraz Lirnik i Księżniczka, którego inspiracją był dramat Sen srebrny Salomei Juliusza Słowackiego. Rok później zdobyła I i II nagrodę w konkursie zorganizowanym przez Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych za obrazy Matka Boska Zielna oraz Matka Boska Gromniczna. Tworzyła również projekty dekoracji, szczególnie kościelnych. Nawiązała przyjaźń z Zofią Baudouin de Courtenay, z którą utworzyła polichromię niezachowanego do dziś kościoła w Starachowicach, sama malując tam Drogę Krzyżową. mały|Na targu, 1924 W 1925 roku przeniosła się do Wilna, gdzie poświęciła się badaniom nad sztuką ludową. Do 1939 roku zajmowała się sztuką ludową w Oddziale Sztuki Urzędu Wojewódzkiego, piastując stanowisko sekretarki u kolejnych konserwatorów (m.in. u Stanisława Lorentza). W swej roli m.in. konserwowała obrazy w Wilnie i w regionie (np. obraz Matki Boskiej Boruńskiej), opracowywała spisy obiektów zabytkowych i badała sztukę ludową, skupiając się przede wszystkim na tkactwie i wileńskim samodziale lnianym. Należała do Prezydium Towarzystwa Popierania Sztuki Ludowej oraz do Rady Nadzorczej Bazaru Przemysłu Ludowego. Owocem pracy naukowej były artykuły (np.